Skrót LDPE (Low Density Polyethylene) określa polietylen o mniejszej, luźniejszej gęstości cząsteczkowej. Folia z niego wykonana jest wyczuwalnie "tłusta" w dotyku, stosunkowo gruba i co najważniejsze – bardzo mocno się ciągnie (jest plastyczna). Nawet po przekłuciu ostrym ołówkiem czy kością w kuchni, worek zazwyczaj opiera się dalszemu pruciu. Przeważnie tanie folie z sieciówek to HDPE, które przypominają w dotyku cienki, twardy pergamin (charakterystycznie i głośno szeleszczą). Worki HDPE wytrzymują tylko lekki, sypki biurowy papier – i to dlatego my w ofercie B2B forsujemy grubszą i nieawaryjną wersję LDPE.

Przezroczyste worki w litrażach (np. sanitarne 35L) pełnią dwojaką rolę na rynku. Z punktu widzenia wizualnego są często instalowane w drogich, stalowych podajnikach toaletowych (gdzie czarny worek byłby zbyt ponury i kontrastujący). Jednakże ich najistotniejsza misja ma związek z bezpieczeństwem. W licznych instytucjach (korporacje ubezpieczeniowe, banki, strefy odpraw na lotniskach czy sądy), rygor zabrania wynoszenia nieprzejrzystych czarnych worków z budynku ze względu na obawę kradzieży dokumentacji tajnej lub podrzucenia niebezpiecznych pakunków. W ochronie budynku to właśnie z worków bezbarwnych korzysta serwis dbający o czystość biur zarządu.

Najczęstszym, klasycznym błędem przy zakupach B2B jest zamawianie worków równych pojemności posiadanego pojemnika plastikowego (np. 35L kosz = 35L worek). To błąd fizyczny. Worek zawsze posiada płaskie, ścięte dno i musi mieć "techniczny zapas litrażu", aby nie spadał pod ciężarem śmieci na sam dół obudowy. Zasada mówi, aby do kosza biurowego (okrągłego lub kwadratowego pod nogami) o pojemności około 15-20 litrów stosować worki rzędu 35L, a do wózków i stelaży gastronomicznych o pojemności 100-110 litrów brać worki rzędu 120L i więcej. Nadwyżka litrów z krawędzi pozwala wywinąć elegancko wierzch za rant oraz sprawnie związać worek dłonią przed drogą na zewnątrz.

Mocne, brązowe worki typu BIO (np. w litrażu 35L lub 60L) są prawnie dedykowane wyłącznie do organicznych odpadów biodegradowalnych, kompostowanych miejsko. Na terenie pracowniczej kuchni przeznaczamy je na wilgotne i szybko fermentujące bio-ścinki z drugiego śniadania, takie jak: obierki po owocach, resztki rzodkiewek i zwiędłych warzyw z kanapek, masowe mokre fusy z ciśnieniowych ekspresów kawowych czy zwiędłe paprotki. Najważniejsza kulinarna zasada segregacji ostrzega nas: do takich worków firmowych, bezwzględnie nie wrzucamy starych szynek i wędlin, tłustych odpadów zwierzęcych, oleju z puszek czy starego nabiału, gdyż lądują one obligatoryjnie w koszu klasycznym czarnym ("odpady zmieszane").